دست دهنده بالاست؛ و در انفاق از (خانواده ات و) کسانی که سرپرستی آنها را بر عهده داری شروع کن: از مادرت، پدرت، خواهرت، برادرت و سپس به ترتيب هرکس در خويشاوندی به تو نزديک تر است.

شرح

حدیث مذکور بر این دلالت دارد که شایسته است انسان دست بالا را داشته باشد؛ با این توضیح که سعی کند به اندازه ی توان و وضعیتی که دارد، انفاق کننده و نیکوکار باشد نه اینکه گدا و گیرنده باشد. چون بخشش و انفاق، دست انسان را بالا می برد.

همچنین بر او لازم است انفاق را از نزدیکان و خویشاوندان شروع کرده و به اندازه ی توان تسلای دل آنان بوده و دست شان را بگیرد. و در میان نزدیکان و خویشاوندان از مهمترین آنها آغاز کند؛ بنابراین از مادر و سپس پدر و به همین ترتیب خواهر و برادر آغاز کند و در ادامه نزدیک ترین ها را مد نظر بگیرد و در صورتی که نیاز به کمک دارند، کمکش را از آنها دریغ نکند.